Over het leven
Ik zou graag iemand anders zijn
Om met iemand anders naar mij te kijken
En te zien dat ik niemand anders wil zijn
De beoordeling van de prestatie loopt als een rode draad door het leven. De bevestiging die gezocht wordt. Is het goed? Wordt het goedgekeurd? Heb ik het goed gedaan? Zegt u het maar.
Presteren heeft nu eenmaal veel te maken met de omgeving. U vraagt, wij draaien. Uw zorg is onze zorg. Zeg het maar, wij gaan ervoor. En aldus verdient de prestatie ook een beoordeling. Men wordt ook gevraagd er wat van te vinden. Maar ook ongevraagd is er een recensie.
Maar het kan niet zijn, dat dit gedrag slechts ontstaat omdat die omgeving dat aangeeft. Alsof we lijdzaam toezien hoe we ons steeds meer inzetten voor wat aan de andere kant van de tafel daarover wordt gezegd. Je ontvangt waar je om vraagt. Of niet.
Kan het zijn dat je zelf bepaalt wat de beoordeling is? Kan het zijn dat je niet eens wilt bepalen of iets beoordeeld wordt?
Bij presteren is niets zo mooi als onzekerheid. Zo mooi als gerede twijfel. Als gevolg waarvan je nog eens heroverweegt, nog eens nadenkt en dan besluit. Afwegen, voors en tegens, en op een gegeven moment ervoor gaan. Omdat het juist is? Nee, omdat je dat besloten hebt.
Omdat je dat besloten hebt? Jazeker, omdat je dat besloten hebt en als je dat dan toch hebt gedaan, waarom zou je dan niet vasthouden aan die lijn. Je hebt besloten, dus tot aan het gaatje blijft dat wat je doet, jouw zaak. Elk gevraagd houvast voelt dan eigenlijk als een stapje terug. Niemand anders dan jij kan dit bedenken. Wil je nog steeds iemand anders zijn of durf je echt jezelf te zijn?
Creëren is van jezelf. Helemaal van jezelf. Daar komt het allereerst vandaan; daar ontstaat het. Van A tot Z vanuit jezelf. Aangejaagd, wellicht beïnvloed en geïnspireerd, maar uit eigen boezem. Uit een boezem in balans. Met alles wat ze is: empathisch, onzeker, energiek, overtuigend, charismatisch, creatief.
Niemand anders dan jij kan dit bedenken.